Πρωτησεμπτεβρίτιδα

#ΚακοπαιδικαΛημματα Πρωτησεμπτεβρίτιδα: Εκφυλιστική χρόνια πάθηση που εκδηλώνεται συγκεκριμένη ημερομηνία-1η Σεπτεμβρίου- και προσβάλλει ως επί το πλείστον δασκάλους, καθηγητές, φροντιστές, νηπιαγωγούς και λοιπούς.. μύστες του διδασκαλικού έργου. Βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση στον ανθρώπινο οργανισμό και συνήθως ενεργοποιείται από την κωδική φράση «Καλό χειμώνα!».

 Κύριο σύμπτωμα ένα κλιμακούμενο δυσάρεστο συναίσθημα το οποίο προκαλείται εξαιτίας της επικείμενης άφιξης της πρώτης ημέρας της σχολικής εργάσιμης εβδομάδας, υπεύθυνο για μια σειρά από αγχώδεις διαταραχές (κρίσεις πανικού, προβλήματα στον ύπνο, δυσκοιλιότητα, ειδικές φοβίες που συνδέονται με κουδούνια, πίνακες, μαρκαδόρους, κλόουν κ.ά.). Διαρκεί περίπου δυο εβδομάδες μετά την έναρξη του σχολικού έτους. Σε κάποιους δασκάλους εμφανίζεται από το απόγευμα της παραμονής έναρξης του σχολικού έτους, ενώ σε κάποιους άλλους ξεκινά να αποδομεί την αμφίβολη επαγγελματική τους ύπαρξη από την 

τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου. 

 Η «Πρωτοσεμπτεβρίτιδα», βεβαίως, αντιμετωπίζει σφοδρή κοινωνική αμφισβήτηση από μια συμπαγή ομάδα «αρνητών της νόσου». Σύμφωνα με τη λαϊκή ετυμηγορία των καφενείων, των ομάδων γονέων στο Viber και των σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η πάθηση είναι εντελώς ανυπόστατη. Πρόκειται —όπως υποστηρίζουν— για μια "κατά φαντασίαν ασθένεια" που εφηύρε η «συντεχνία των κηφήνων», προκειμένου να δικαιολογήσει το υπαρξιακό δράμα της επιστροφής στο εξαντλητικό ωράριο 9:00 - 13:15.

 Για τη μεγάλη πλειοψηφία των «εργαζομένων του πραγματικού μόχθου», ο εκπαιδευτικός δεν νοσεί. Απλώς πάσχει από Χρόνια Τριμηνίτιδα Διακοπών και Οξεία Αλλεργία στη Δουλειά. Το «λειτούργημα» θεωρείται πλέον ένας γραφικός, αναχρονιστικός όρος που ανασύρεται μόνο όταν η κοινωνία απαιτεί από τον δάσκαλο να κάνει τον παιδοκόμο, τον ψυχολόγο, τον σερίφη, τον ανιματέρ και τον συντηρητή κτιρίων —εντελώς δωρεάν και με χαμόγελο. Στα μάτια της κοινής γνώμης, ο καθηγητής είναι ένας προνομιούχος υπάλληλος που «έχει όλο το καλοκαίρι να ξύνει την κιμωλία του» και μετά τολμά να παραπονιέται για επαγγελματική εξουθένωση.

 Το πλέον επικίνδυνο στάδιο είναι η "δευτερογενής μετάδοση" της απαξίας στα παιδιά. Η διαδικασία είναι απλή και εκτελείται συνήθως στο οικογενειακό τραπέζι ή στο αυτοκίνητο, μπροστά στα αθώα (ή όχι και τόσο αθώα) βλέμματα της νέας γενιάς:

 «Άσε τη δασκάλα να λέει ό,τι θέλει, τρεις μήνες έξυνε τα νύχια της και παίρνει και μισθό!»

 «Σιγά μην αγχωθούμε για τον καθηγητή, σιγά το λειτούργημα, 12 το μεσημέρι είναι σπίτι του!»

  Τα παιδιά «παραλαμβάνουν» τη σκυτάλη με απόλυτη ακρίβεια. Εκτεθειμένα σε αυτή την καθημερινή αποδόμηση, καταφθάνουν την 11η Σεπτεμβρίου στο σχολείο έχοντας αναπτύξει πλήρη ανοσία στον σεβασμό. Ο δάσκαλος δεν αντιμετωπίζεται ως πηγή γνώσης ή αυθεντία, αλλά ως ένας ενοχλητικός υπάλληλος που απλώς καθυστερεί την πρόσβαση στο Wi-Fi. Αν το παιδί πάρει χαμηλό βαθμό, δεν φταίει η αδιαβασιά, αλλά η «εμπαθής» δασκάλα που προφανώς υποφέρει από υποτροπιάζουσα Πρωτοσεμπτεβρίτιδα.

   Η νόσος παραμένει ανίατη, διότι όσο η κοινωνία απαιτεί από τον εκπαιδευτικό να είναι Άγιος Βασίλης, ενώ ταυτόχρονα τον μεταχειρίζεται ως τεμπέλη κηφήνα, η 1η Σεπτεμβρίου θα συνεχίσει να προκαλεί τα ίδια ακριβώς συμπτώματα: σφίξιμο στο στομάχι, υπαρξιακό τρόμο και μια ακατανίκητη επιθυμία για αίτηση μετάθεσης σε ακατοίκητο νησί.

 (Ο γεννήτορας κάθε κακοπαιδικού λήμματος καμιά φορά  γράφεται με ύψιλον και ένα μι)