Το 1954, στο απόγειο της ψυχρο
πολεμικής υστερίας και του Μακαρθισμού στις ΗΠΑ, ο σπουδαιότερος φυσικός του 20ού αιώνα ήταν βαθιά απογοητευμένος. Βλέποντας τις πολιτικές διώξεις εναντίον συναδέλφων του —με κορυφαία τη διαβόητη υπόθεση του Ρόμπερτ Οπενχάιμερ— αποφάσισε να μιλήσει έξω από τα δόντια.
Σε μια επιστολή του στο περιοδικό The Reporter, έγραψε μια ατάκα που έμεινε στην ιστορία:
«Αν ήμουν ξανά νέος και έπρεπε να διαλέξω επάγγελμα, δεν θα γινόμουν επιστήμονας ή δάσκαλος. Θα επέλεγα να γίνω υδραυλικός ή γυρολόγος, με την ελπίδα να βρω αυτόν τον ταπεινό βαθμό ανεξαρτησίας που μας έχει απομείνει!»
Όπως ήταν φυσικό, το νέο έγινε αμέσως το απόλυτο "viral" της εποχής! Τα πρωτοσέλιδα πήραν φωτιά και οι αντιδράσεις ήταν απολαυστικές:
Ένας υδραυλικός από το Σινσινάτι του έστειλε αμέσως επιστολή προτείνοντάς του να γίνουν... συνέταιροι στην επιχείρησή του!
Το Συνδικάτο Υδραυλικών του Σικάγο τον ανακήρυξε επίσημα τιμητικό μέλος** και του απέστειλε τη σχετική κάρτα.
Ο Αϊνστάιν, διατηρώντας πάντα το κοφτερό του χιούμορ, παρέλαβε την κάρτα μέλους με τεράστια υπερηφάνεια και τη φύλαξε ανάμεσα στα πιο αγαπημένα του ενθύμια μέχρι το τέλος της ζωής του!
Όταν η πολιτική πίεση πνίγει την ελευθερία της σκέψης, ακόμα κι ένας Νομπελίστας Φυσικός αναζητά καταφύγιο στην καθαρή, αυτόνομη αξιοπρέπεια της χειρωνακτικής τέχνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου