#ΚακοπαιδικαΛημματα ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ, ουσ.: Ένα κείμενο επιστημονικής φαντασίας, συνταγμένο με την εξωφρενική ψευδαίσθηση ότι παιδιά που δεν άκουσαν ποτέ τη λέξη «όχι» στο σαλόνι τους, θα τη σεβαστούν ξαφνικά στο προαύλιο.
Το εκπαιδευτικό σύστημα πιστεύει αφελώς πως μια φωτοτυπία με δέκα κανόνες αρκεί για να επιβάλει τάξη σε εφήβους που έχουν μεγαλώσει σαν ιερά βοοειδή. Όταν ο μικρός Γιωργάκης έχει εκπαιδευτεί από κούνια ότι η φράση «μην πετάς το βάζο, αγάπη μου» είναι απλώς μια διακριτική, μη δεσμευτική πρόταση, δεν πρόκειται να ιδρώσει το αυτί του επειδή απαγορεύεται το τρέξιμο στους διαδρόμους.
Για αυτή τη γενιά των «ελεύθερων πνευμάτων που δεν πρέπει να καταπιέζονται», τα όρια είναι κάτι σαν τα κοινωνικά μέτρα στήριξης : έχουν ακούσει γι’ αυτά στα πολιτικά παραμύθια, αλλά δεν συνάντησαν ποτέ κανένα στο φυσικό τους περιβάλλον — δηλαδή το σπίτι τους. Οι σύγχρονοι γονείς στέλνουν στο σχολείο μικρούς δικτάτορες που έχουν το δικαίωμα βέτο στο τι θα φάνε, πότε θα κοιμηθούν και ποιο κανάλι θα δουν, και μετά περιμένουν από τον καθηγητή της Χημείας να τους πείσει ότι δεν μπορούν να παίζουν στο κινητό την ώρα του μαθήματος.
Ως εκ τούτου, ο σχολικός κανονισμός δεν λειτουργεί ως νομοθεσία, αλλά ως μενού α λα καρτ (à la carte). Οι μαθητές τον διαβάζουν μόνο για να επιλέξουν ποιον κανόνα θα καταστρατηγήσουν σήμερα για να εκφράσουν τη «μοναδικότητά» τους, αφήνοντας τους εκπαιδευτικούς να παίζουν τον θηριοδαμαστή σε ένα τσίρκο όπου τα λιοντάρια έχουν πειστεί από τη μαμά τους ότι είναι απλώς παρεξηγημένα, χαρισματικά γατάκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου