Δυο μυαλά , ένα σύμπαν!

 Στο Institute for Advanced Study στο Πρίνστον υπήρχαν δύο επιστήμονες που θεωρούνταν οι πιο εξέχοντες φιλοξενούμενοι του πανεπιστημίου.

Ο ένας ήταν ο διάσημος Albert Einstein, ο άλλος ήταν ο Kurt Gödel, ένας γνωστός μαθηματικός και ένας από τους μεγαλύτερους λογικούς όλων των εποχών.

Ο Αϊνστάιν θεωρούσε τον Γκέντελ ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά που είχε γνωρίσει ποτέ και συχνά έλεγε ότι πήγαινε στο γραφείο «μόνο και μόνο για να έχει το προνόμιο να γυρίζει σπίτι μαζί με τον Γκέντελ». Πράγματι, οι περίπατοι που έκαναν οι δυο τους προς το Ινστιτούτο είχαν γίνει διάσημοι, κατά τη διάρκεια των οποίων συνομιλούσαν στα γερμανικά για τη φυσική, τη φιλοσοφία και την πολιτική.

Σε αυτό το σύντομο απόσπασμα, ο Freeman Dyson, ένας νεαρός είκοσι πέντε ετών τότε, αφηγείται την πρώτη του συνάντηση με αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα όταν έφτασε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον το 1948:

«Ήταν Σεπτέμβριος του 1948 και μόλις είχα γίνει νεαρό μέλος του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών. Με εξέπληξε πολύ που ένας από τους πρώτους ανθρώπους που συνάντησα ήταν ο ίδιος ο Κουρτ Γκέντελ, και ακόμη περισσότερο όταν με κάλεσε στο σπίτι του. Με λίγα λόγια, ένιωσα πολύ προνομιούχος. Αποδείχθηκε ένας πολύ φιλικός και κοινωνικός άνθρωπος, πολύ διαφορετικός από τον κατσούφη τύπο που είχα φανταστεί. Και λογικός! Έτσι με κάλεσε στο σπίτι του και μιλήσαμε για φυσική. Τη γνώριζε πολύ καλά και μάλιστα είχε ασχοληθεί και ο ίδιος με αυτήν, αφού τα προηγούμενα χρόνια ο Αϊνστάιν τού είχε προτείνει να αναλύσει περιστρεφόμενα σύμπαντα και εκείνος το είχε κάνει. Εντυπωσιάστηκα αρκετά, γιατί ήταν ένας απόλυτος πρωταθλητής των μαθηματικών, όπου είχε πετύχει απίστευτα αποτελέσματα και είχε μάλιστα ταράξει τα θεμέλια του κλάδου και μου φαινόταν απίστευτο εντελώς απίστευτο ότι ένας τέτοιος άνθρωπος θα ασχολούνταν με κάτι σχετικά τετριμμένο, όπως η απόδειξη ότι τέτοια μοντέλα περιστρεφόμενου σύμπαντος υπήρχαν. Επιπλέον, δεν ήταν καν ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρων τομέας της φυσικής. Και ο ίδιος το ήξερε πολύ καλά. Παρ’ όλα αυτά, δέχτηκε να ασχοληθεί και έτσι συναντιόμασταν πολλές φορές και συχνά με ρωτούσε: “Το ανακάλυψαν; Το ανακάλυψαν αν το σύμπαν περιστρέφεται;” Πίστευε ότι αυτό θα μπορούσε πραγματικά να επιβεβαιωθεί με παρατηρήσεις και εγώ έπρεπε να του λέω ότι οι παρατηρήσεις απείχαν κατά έναν παράγοντα ενός εκατομμυρίου, και απογοητευόταν κάθε φορά. Κάθε φορά που μου τηλεφωνούσε με ρωτούσε: “Το ανακάλυψαν;” Και εγώ έπρεπε πάντα να λέω όχι».