Στις 28 Ιανουαρίου 1986, μόλις 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση του Διαστημικού Λεωφορείου Challenger, το σκάφος διαλύθηκε στον αέρα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι επτά αστροναύτες. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ronald Reagan, συγκρότησε μια επιτροπή για τη διερεύνηση του δυστυχήματος και ο Richard Feynman δέχτηκε, με δισταγμό, να συμμετάσχει, παρότι έδινε ήδη μάχη με τον καρκίνο.
Κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής ακρόασης, ο Feynman πραγματοποίησε ένα απλό αλλά εντυπωσιακό πείραμα. Τοποθέτησε ένα κομμάτι από το υλικό του στεγανοποιητικού δακτυλίου (O-ring) του διαστημικού λεωφορείου μέσα σε ένα ποτήρι με παγωμένο νερό, το συμπίεσε με έναν σφιγκτήρα για να προσομοιώσει τη λειτουργία της ένωσης και στη συνέχεια το απελευθέρωσε. Το λάστιχο παρέμεινε συμπιεσμένο, αντί να επανέλθει αμέσως στο αρχικό του σχήμα.
Κρατώντας το μπροστά στις κάμερες, είπε:
«Διαπίστωσα ότι όταν ασκήσεις πίεση πάνω του για λίγη ώρα και στη συνέχεια την αφαιρέσεις, το υλικό δεν επανέρχεται. Παραμένει στην ίδια διάσταση. Με άλλα λόγια, αυτό το συγκεκριμένο υλικό δεν παρουσιάζει ελαστική επαναφορά όταν βρίσκεται σε θερμοκρασία 32 βαθμών Φαρενάιτ (0°C).»
Η επίδειξη δεν αποκάλυψε κάποιο άγνωστο μέχρι τότε ελάττωμα. Οι μηχανικοί είχαν ήδη εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για τη συμπεριφορά των O-rings σε χαμηλές θερμοκρασίες. Αυτό που κατάφερε ο Feynman ήταν να κάνει το πρόβλημα αδύνατο να αγνοηθεί, παρουσιάζοντάς το μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα με έναν τρόπο που καμία τεχνική έκθεση ή πολύπλοκη ανάλυση δεν μπορούσε να μεταδώσει τόσο ξεκάθαρα στο κοινό.
«Για να είναι μια τεχνολογία πραγματικά επιτυχημένη, η πραγματικότητα πρέπει να υπερισχύει της δημόσιας εικόνας, γιατί η φύση δεν μπορεί να ξεγελαστεί.»
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
