Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος παράτησε το σχολείο στα 10 του χρόνια. Πώς κατάφερε να γίνει σπουδαίος συγγραφέας;

 Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος παράτησε το σχολείο στα 10 του χρόνια. Πώς κατάφερε να γίνει σπουδαίος συγγραφέας;

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εγκατέλειψε τη σχολική εκπαίδευση σε ηλικία μόλις δέκα ετών. Λίγα χρόνια αργότερα, επινόησε έναν απλό αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο για να βελτιώσει τον γραπτό του λόγο.

Ήταν δώδεκα ετών όταν άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενος στο τυπογραφείο του μεγαλύτερου αδελφού του, Τζέιμς, στη Βοστώνη.

Κάποια στιγμή, ο πατέρας του διάβασε μερικές επιστολές που είχε ανταλλάξει με έναν φίλο του και του έκανε μια παρατήρηση που τον προβλημάτισε.

Η ορθογραφία και η στίξη του ήταν καλές. Το ύφος του, όμως, υστερούσε. Του έλειπαν η κομψότητα, η σωστή οργάνωση των σκέψεων και η σαφήνεια.

Ο νεαρός Φραγκλίνος αποφάσισε να κάνει κάτι γι' αυτό.

Βρήκε έναν τόμο του The Spectator, ενός φημισμένου αγγλικού περιοδικού, και εντυπωσιάστηκε από την ποιότητα των κειμένων του. Αποφάσισε, λοιπόν, να μελετήσει συστηματικά τον τρόπο γραφής των συντακτών του.

Η μέθοδός του ήταν η εξής:

-Διάβαζε προσεκτικά ένα κείμενο και σημείωνε με λίγες λέξεις το βασικό νόημα κάθε πρότασης.

-Άφηνε τις σημειώσεις του στην άκρη για μερικές ημέρες.

-Χωρίς να ξανακοιτάξει το πρωτότυπο, προσπαθούσε να ανασυνθέσει ολόκληρο το κείμενο με δικά του λόγια.

-Στο τέλος, συνέκρινε τις δύο εκδοχές, εντόπιζε τις αδυναμίες του και τις διόρθωνε.

Όταν διαπίστωσε ότι το λεξιλόγιό του ήταν περιορισμένο, σκέφτηκε μια διαφορετική άσκηση.

Έπαιρνε αφηγήσεις από το περιοδικό και τις μετέτρεπε σε ποιήματα. Ύστερα από κάποιο διάστημα, όταν είχε πια ξεχάσει την αρχική διατύπωση, προσπαθούσε να τις μετατρέψει ξανά σε πεζό λόγο.

Έτσι αναγκαζόταν να αναζητά συνώνυμα, διαφορετικές εκφράσεις και νέους τρόπους διατύπωσης.

Όταν πάλι διαπίστωσε ότι δυσκολευόταν να οργανώσει σωστά τις ιδέες του, ανακάτευε τις σημειώσεις του και, αφού περνούσαν μερικές εβδομάδες, προσπαθούσε να τις τοποθετήσει στην καλύτερη δυνατή σειρά.

Όλες αυτές τις ασκήσεις τις έκανε στον ελεύθερο χρόνο του: αργά το βράδυ, πριν αρχίσει η δουλειά ή τις Κυριακές, όταν μπορούσε να μείνει μόνος στο τυπογραφείο.

Κάποιες φορές, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα, του φαινόταν ότι είχε καταφέρει να βελτιώσει ορισμένα μικρά σημεία του αρχικού κειμένου.

Αυτό του έδωσε την αυτοπεποίθηση να πιστέψει ότι ίσως κάποια μέρα γινόταν ένας αξιοπρεπής συγγραφέας.

Ο Φραγκλίνος δεν περίμενε να βρεθεί κάποιος να του διδάξει την τέχνη του γραπτού λόγου.

Μετέτρεψε τα καλύτερα κείμενα που μπορούσε να βρει σε προσωπικούς του δασκάλους.

Δεν αρκέστηκε να τα διαβάζει. Τα αποσυναρμολογούσε, τα ανασυνέθετε, πειραματιζόταν μαζί τους και μάθαινε από τα λάθη του.

Κι αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας του: δεν προσπαθούσε απλώς να γράφει περισσότερο, αλλά να καταλαβαίνει γιατί ένα κείμενο είναι καλύτερο από ένα άλλο.

πηγή: Η Αυτοβιογραφία του Μπενιαμίν Φραγκλίνου. Το πρωτότυπο κείμενο είναι διαθέσιμο στο Project Gutenberg