ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ (ουσιαστικό):

1. Μια βάρβαρη τελετή ενηλικίωσης όπου ένας έφηβος, ανίκανος να βρει την κάλτσα του στο σκοτάδι, καλείται να υπογράψει συμβόλαιο ισόβιας μισθωτής σκλαβιάς, επιλέγοντας μια καριέρα που θα μισεί με συνέπεια μέχρι τη σύνταξη.

2. Η επιστημονική ονομασία για την οργανωμένη προσπάθεια των γονιών να ζήσουν τη ζωή που έχασαν, μέσω ενός παιδιού που το μόνο που θέλει είναι να τους μοιάσει όσο λιγότερο γίνεται.

Ποιος πρωταγωνιστεί σε αυτό το θεάτρο του παραλόγου;

Τα «θέλω» του παιδιού:

Εναποτίθενται με θρησκευτική ευλάβεια στην έννοια της «αυτοπραγμάτωσης». Οι υπότιτλοι; Μια ρομαντική αυταπάτη ότι θα πληρώνεται αδρά για να κάνει κάτι χαλαρό, καλλιτεχνικό ή αόριστο, καθισμένος σε μια καφετέρια με Mac-Book, συζητώντας για τη «ματαιότητα του καπιταλισμού» ενώ το νοίκι το πληρώνει ο πατέρας του.

Οι «προσδοκίες» των Γονέων:

Χτίζονται πάνω σε τρεις αδιαπραγμάτευτους πυλώνες: Κύρος, ασφάλεια και η ικανοποίηση των γειτόνων. Ο γονιός δεν νοιάζεται αν το παιδί του είναι «ευτυχισμένο»· ο γονιός νοιάζεται να μπορεί να πει στον κύριο Μιχάλη στο συνοικιακό φούρνο: «Ο γιος μου; Γιατρός/Δικηγόρος/Πιλότος/Κάτι που κανείς δεν καταλαβαίνει αλλά ακούγεται ακριβό». Η ψυχική υγεία είναι πολυτέλεια το κοινωνικό ρεζιλίκι είναι θανατηφόρο.

Κοινός τόπος 

Ο «κοινός τόπος» μεταξύ γονέων και παιδιών στον επαγγελματικό προσανατολισμό μοιάζει με την αυτοκριτική: όλοι μιλούν γι' αυτή, κανείς δεν την έχει δει, και όσοι ορκίζονται ότι την συνάντησαν ελέγχονται.

Όταν ο γονέας λέει: «Εγώ θέλω απλά να κάνεις αυτό που σου αρέσει», εννοεί: «Αρκεί αυτό που σε γεμίζει να έχει ασφάλιση, δώρο Χριστουγέννων και να μην με φέρνει σε δύσκολη θέση στα οικογενειακά τραπέζια».

Και όταν το παιδί απαντά: «Θέλω να ακολουθήσω το όνειρό μου», εννοεί: «Θέλω να αράζω στο δωμάτιό μου ανεβαζοντας βιντεακια, περιμένοντας να γινω ακριβοπληρωμενος influencer».

Ο George Carlin θα παρατηρούσε:

 «Μας λένε «ακολούθησε το πάθος σου». Τι είδους ανοησία είναι αυτή; Αν το πάθος μου είναι να κοιμάμαι δεκατέσσερις ώρες τη μέρα και να τρώω πίτσα στο κρεβάτι, πού με στέλνει αυτό το «πάθος»; Στο ταμείο ανεργίας!»

Ο Mark Twain θα συμπλήρωνε:

 «Σε είκοσι χρόνια θα λυπάσαι περισσότερο για τα πράγματα που δεν έκανες, αλλά κυρίως θα λυπάσαι που άκουσες τους γονείς σου — ή που δεν τους άκουσες. Ούτως ή άλλως, θα φταίς εσείς και οι δύο».