Ο Ρώσος μαθηματικός Ν.Ι. Λομπατσέφσκι, μαζί με τον Ούγγρο μαθηματικό Γιάννος Μπόλιαϊ και τον Γερμανό Καρλ Φρίντριχ Γκάους, θεωρούνται οι πρώτοι που ξεπέρασαν το ταμπού της ευκλείδειας αντίληψης για τη γεωμετρία και διατύπωσαν τη θεωρία της μη ευκλείδειας γεωμετρίας. Ειδικότερα, ο Λομπατσέφσκι θεώρησε ότι ο χώρος δεν έχει τη δομή που περιέγραψε ο Ευκλείδης. Αρνήθηκε ότι ισχύει το αίτημα των παράλληλων του Ευκλείδη:
Εάν ευθεία τέμνουσα δύο ευθείες σχηματίζει εντός και επί τα αυτά μέρη γωνίες αθροίσματος μικρότερου των δύο ορθών, τότε οι δύο ευθείες προεκτεινόμενες επ' άπειρο θα συμπέσουν.
Η μαθηματική κοινότητα αρχικά ήταν αρνητική στην ύπαρξη ενός μη ευκλείδειου κόσμου, αλλά η δικαίωση για τον Λομπατσέφσκι ήρθε αργότερα, όταν ο Αϊνστάιν διατύπωσε τη θεωρία της σχετικότητας. Προς υπεράσπιση του Ευκλείδη είναι και το παρακάτω απόσπασμα του Ντοστογιέφσκι:
«Αν υπάρχει Θεός και πραγματικά δημιούργησε τη γη, τότε, όπως ξέρουμε όλοι, τη δημιούργησε σύμφωνα με τη γεωμετρία του Ευκλείδη και το ανθρώπινο μυαλό το έφτιαξε με τέτοιο τρόπο, ώστε να συλλαμβάνει μονάχα τρεις διαστάσεις. Παρ' όλα αυτά, βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα γεωμέτρες και φιλόσοφοι, που είναι μάλιστα από τους πιο σημαντικούς, που αμφιβάλλουν αν όλη η οικουμένη ή ακόμα γενικότερα όλο το σύμπαν είναι δημιουργημένο μονάχα με τους νόμους της ευκλείδειας γεωμετρίας· τολμούν μάλιστα να φαντάζονται πως δύο παράλληλες ευθείες, που σύμφωνα με τον Ευκλείδη είναι αδύνατο να συναντηθούν σε αυτή τη γη, ίσως και να συναντιούνται κάπου στο άπειρο. Λοιπόν, αγαπητέ μου, σκέφτηκα πως, μια και δεν μπορώ ούτε αυτό να το καταλάβω, τότε πώς να καταλάβω τον Θεό; Ας συναντηθούν ακόμα και δύο παράλληλες ευθείες και ας το δω και μόναχος μου: Θα το δω και θα πω πως συναντήθηκαν, μα δεν θα το αποδεχτώ.»
Ο Ιβάν, ο σκεπτικιστής αδελφός στο μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμαζώφ (1880).
Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι δεν ασχολήθηκε άμεσα με τα μαθηματικά ή τις θετικές επιστήμες, όμως η σχέση του με αυτές ήταν κυρίως φιλοσοφική και στοχαστική. Στο έργο του Αδελφοί Καραμαζώφ αξιοποιεί μαθηματικές έννοιες, όπως η ευκλείδεια γεωμετρία και το ζήτημα των παραλλήλων ευθειών, για να αναδείξει τα όρια της ανθρώπινης λογικής.
Ζώντας σε μια εποχή έντονης επιστημονικής προόδου, δεν απορρίπτει τη σημασία της επιστήμης, αλλά τονίζει ότι η ανθρώπινη ύπαρξη, η πίστη και τα ηθικά διλήμματα δεν μπορούν να εξηγηθούν πλήρως μέσα από μαθηματικούς νόμους. Έτσι, η σκέψη του αναδεικνύει τη συνύπαρξη της επιστημονικής γνώσης με τα βαθύτερα υπαρξιακά ερωτήματα.
Γιατί όμως αυτή η ωραία ανάρτηση να ενδιαφέρει "ένα,άντε δύο άτομα" μόνο;
ΑπάντησηΔιαγραφήΦτηνό χιουμοράκι του αισχίστου είδους από μέρους μου :),απλά, όταν έκανα την ανάρτηση μου φάνηκε( εκ των υστέρων) ξεκομμένη από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ,για αυτό και το σχόλιο.
ΑπάντησηΔιαγραφή