#ΜαθηΜαγικοΗμερολογιο Ο Ρίτσαρντ Λάρσον (1ο σχόλιο), καθηγητής στο MIT, πέρασε 50 χρόνια μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι λύνουν προβλήματα. Στο πανεπιστήμιο είναι γνωστός ως «Dr. Q», καθώς θεωρείται ο κορυφαίος ειδικός παγκοσμίως στη θεωρία ουρών αναμονής και στα πολύπλοκα συστήματα.
Σε μια συνέντευξη με αφορμή το βιβλίο που εξέδωσε —μετά από δεκαετίες διδασκαλίας σε ένα από τα πιο απαιτητικά ιδρύματα του κόσμου— ο Λάρσον μοιράστηκε μια ανατρεπτική διαπίστωση.
Όπως εξήγησε χαρακτηριστικά:
«Στην εποχή μας, έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε ακαριαίες απαντήσεις με ένα απλό κλικ στο Google. Αυτή η ευκολία, όμως, μας έχει κοστίσει ακριβά: χάσαμε την υπομονή —και σταδιακά την ικανότητα— να σκεφτόμαστε σε βάθος και να λύνουμε σύνθετα προβλήματα που απαιτούν πολλά, διαδοχικά βήματα.»
Αυτή η φράση περιγράφει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν αλλά δεν μπορούν να ονομάσουν. Έχουμε βελτιστοποιήσει τη ζωή μας για να βρίσκουμε απαντήσεις και έχουμε σχεδόν ξεχάσει πώς να σκεφτόμαστε.
Να το πλαίσιο σκέψης που δίδασκε στους φοιτητές του στο MIT σε όλη του την καριέρα.
Το αποκαλεί «Model Thinking» (Σκέψη μέσω Μοντέλων), και η βασική του ιδέα είναι ότι κάθε άνθρωπος χρησιμοποιεί ήδη νοητικά μοντέλα συνεχώς, χωρίς να το συνειδητοποιεί.
Όταν σχεδιάζεις την πιο αποδοτική διαδρομή για να κάνεις τις δουλειές σου, λύνεις ουσιαστικά το «πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή» από την επιχειρησιακή έρευνα. Όταν αποφασίζεις πόσο φαγητό να αγοράσεις από το σούπερ μάρκετ, εφαρμόζεις στο μυαλό σου ένα μοντέλο διαχείρισης αποθεμάτων.
Το ερώτημα δεν είναι αν χρησιμοποιείς μοντέλα. Το ερώτημα είναι αν τα χρησιμοποιείς συνειδητά ή ασυνείδητα.
Η πρώτη δεξιότητα που διδάσκει στους φοιτητές είναι η σωστή διατύπωση του προβλήματος. Υποστηρίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αποτυγχάνουν όχι επειδή δεν μπορούν να λύσουν προβλήματα, αλλά επειδή από την αρχή ορίζουν λάθος το ίδιο το πρόβλημα.
Πριν προσπαθήσεις να βρεις λύση, η βασική σου δουλειά είναι να ορίσεις ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα, βασισμένος σε πρώτες αρχές και όχι σε υποθέσεις.
Η δεύτερη δεξιότητα είναι να λαμβάνεις υπόψη την αβεβαιότητα σε κάθε απόφαση.
Χρησιμοποιεί ένα απλό παράδειγμα: αν πρόκειται να ταξιδέψεις και το πλοίο φεύγει στις 5 μ.μ. και η διαδρομή διαρκεί κατά μέσο όρο 30 λεπτά, τι ώρα φεύγεις;
Οι περισσότεροι λένε 4:30.
Οι άνθρωποι που σκέφτονται με μοντέλα υπολογίζουν τις ακραίες περιπτώσεις κίνησης, την ασυμμετρία των συνεπειών και τη διαφορά ανάμεσα στον μέσο όρο και την εγγύηση.
Φεύγουν νωρίτερα — όχι επειδή είναι αγχωμένοι, αλλά επειδή κατανοούν πώς συσσωρεύεται η αβεβαιότητα.
Η τρίτη δεξιότητα είναι αυτή που θεωρεί πιο σημαντική: να κάνεις τη σκέψη μόνος σου αντί να ψάχνεις αμέσως την απάντηση.
Σημειώνει κάθε άσκηση στο βιβλίο του με ένα μολύβι και ένα κενό φύλλο χαρτί, γιατί η πραγματική μάθηση συμβαίνει μέσα στη διαδικασία της προσπάθειας.
Το να διαβάζεις μια λύση δεν σου μαθαίνει σχεδόν τίποτα.
Το να παλεύεις για να φτάσεις σε μία, σου μαθαίνει τα πάντα.
Η πιο δυνατή του φράση ήρθε κοντά στο τέλος της συνέντευξης:
«Ο καλύτερος τρόπος να μάθουμε πραγματικά ένα δύσκολο θέμα είναι να το διδάξουμε.»
Το MIT δεν εκπαιδεύει απλώς φοιτητές να βρίσκουν απαντήσεις.
Τους εκπαιδεύει να κατανοούν τα προβλήματα τόσο βαθιά, ώστε να μπορούν να τα εξηγήσουν και σε άλλους.
Και αυτό το κενό — ανάμεσα στο να βρίσκεις μια απάντηση και στο να κατανοείς πραγματικά ένα πρόβλημα — είναι το σημείο όπου οι περισσότεροι σταματούν να σκέφτονται, ενώ οι φοιτητές του MIT μόλις ξεκινούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου