Πανελλήνιες (ουσ. θηλ. πληθ.): Ετήσια παγανιστική τελετή ενηλικίωσης, κατά την οποία χιλιάδες έφηβοι προσφέρουν το νευρικό τους σύστημα στον βωμό του Υπουργείου Παιδείας, προκειμένου οι γονείς τους να εξιλεωθούν κοινωνικά για τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.
Φαινομενολογία της Γονεϊκής Προσδοκίας
Αν αναλύσουμε τη σημειολογία της οικογένειας τον μήνα Ιούνιο, θα παρατηρήσουμε ότι ο γονιός του υποψηφίου (Homo Parentis Πανελλαδicus) μεταλλάσσεται. Η πιο εμφανής ένδειξη αυτής της ψυχιατρικής μετάβασης είναι η χρήση του πρώτου πληθυντικού προσώπου. Ο γονιός δηλώνει περήφανα στη γειτονιά: «Αύριο γράφουμε Φυσική», «Βγάλαμε 18,5», ή «Περάσαμε Νομική».
Σε αυτό το σημειολογικό σύμπαν, ο έφηβος παύει να είναι αυτόνομο ον. Μετατρέπεται απλώς σε ένα στυλό με σάρκα, ένα αμιγώς μηχανικό εξάρτημα σχεδιασμένο να εκπληρώσει τα απωθημένα του πατέρα, ο οποίος ήθελε να γίνει νευροχειρουργός αλλά τελικά πέρασε σαράντα χρόνια πουλώντας ασφάλειες ζωής.
Το Σύνδρομο της Καθολικής Επιστημοσύνης
Υπάρχει στην ελληνική κοινωνία η βαθιά ριζωμένη –και βαθύτατα κωμική– πεποίθηση ότι το σύμπαν σχεδιάστηκε αποκλειστικά για να παράγει γιατρούς, δικηγόρους και πολιτικούς μηχανικούς.
Αν η χώρα έβγαζε τόσους επιστήμονες όσους απαιτούν και ονειρεύονται οι Ελληνίδες μανάδες, το κράτος θα κατέρρεε σε ένα απόγευμα. Δεν θα υπήρχε άνθρωπος να μας αλλάξει το καζανάκι ή να φτιάξει έναν καφέ. Θα αναγκαζόμασταν να καλέσουμε καρδιοχειρουργό για να ξεβουλώσει τον νεροχύτη και ο υδραυλικός θα μας έκανε by-pass.
Η ιδέα ότι η ανθρωπότητα χρειάζεται ανθρώπους που απλώς κάνουν τη δουλειά τους καλά θεωρείται εθνική προδοσία. Είναι απείρως προτιμότερο να είσαι ένας εξαιρετικός μαραγκός που φτιάχνει γερά τραπέζια και κρατάει όλα του τα δάχτυλα, παρά ένας μέτριος χειρουργός που ξεχνάει τα ψαλίδια του μέσα σε στομάχια. Αλλά πήγαινε να το εξηγήσεις αυτό στη θεία Σούλα όταν ανοίγει τα μηχανογραφικά.
Περί «Διαχείρισης Άγχους»
Διαχείριση Άγχους (φράση):Μια σύγχρονη, προσοδοφόρος βιομηχανία που αναλαμβάνει να πείσει έναν δεκαεπτάχρονο να «αναπνέει σωστά» και να «οραματίζεται την επιτυχία», ενώ γύρω του το σπίτι φλέγεται από τον πανικό.
Στην πραγματικότητα, η πρακτική εφαρμογή της διαχείρισης άγχους στην Ελλάδα συνίσταται στα εξής:
Η μάνα κρύβει τα δικά της ηρεμιστικά για να μην τα βρει το παιδί.
Το παιδί ταΐζεται βιαίως ξηρούς καρπούς για να πάρει «ωμέγα-3» που δήθεν πολλαπλασιάζουν τους νευρώνες μέσα σε τρία 24ωρα.
Οι γιαγιάδες ανάβουν λαμπάδες ίσου ύψους με τον υποψήφιο σε στρατηγικά επιλεγμένες εκκλησίες της επικράτειας, εφαρμόζοντας τη μέθοδο του θεολογικού ρουσφετιού.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι ο μαθητής, κατά βάθος, δεν έχει άγχος. Ο μαθητής απλώς νυστάζει και θέλει το κινητό του. Το άγχος ανήκει αποκλειστικά στους γονείς, οι οποίοι τρέμουν στην ανίερη σκέψη ότι ο κανακάρης τους μπορεί τελικά να αποδειχθεί εξίσου φυσιολογικός, μέτριος και συνηθισμένος με τους ίδιους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου