Gaston Maurice Julia, ο μαθηματικός που έδωσε σχήμα στο άσχημο!

Το 1893, γεννήθηκε ο μαθηματικός  Γκαστόν Μωρίς Ζυλιά

Ο Γκαστόν Μωρίς Ζυλιά (Gaston Maurice Julia, 1893 – 1978) υπήρξε μια από τις πιο δραματικές και ταυτόχρονα λαμπρές μορφές της μαθηματικής ιστορίας του 20ού αιώνα· ένας άνθρωπος στον οποίο η ιδιοφυΐα, ο πόνος και η επιμονή ενώθηκαν για να γεννήσουν αθάνατες ιδέες.

Γεννημένος στη γαλλική επαρχία, ο Ζυλιά ξεχώρισε από πολύ νωρίς για το οξύ πνεύμα και τη μαθηματική του ευφυΐα. Σπούδασε στην περίφημη École Normale Supérieure, όπου γρήγορα έγινε φανερό ότι επρόκειτο για έναν μαθηματικό εξαιρετικού διαμετρήματος. Όμως, η πορεία της ζωής του διακόπηκε βίαια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σε ηλικία μόλις 22 ετών, ως αξιωματικός του γαλλικού στρατού, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Τον Ιανουάριο του 1915, υπό ανελέητο βομβαρδισμό, επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία, οδηγώντας τους άνδρες του με απόλυτη ψυχραιμία. Ένα βλήμα τον τραυμάτισε βαριά στο πρόσωπο, καταστρέφοντας τη μύτη του και αφήνοντάς τον μόνιμα παραμορφωμένο. Ανίκανος να μιλήσει, αρνήθηκε γραπτώς να εγκαταλείψει τη μάχη πριν αποκρουστεί η επίθεση. Το πρόσωπό του έφερε για πάντα τα σημάδια του πολέμου — και μαζί τους, μια σιωπηλή μαρτυρία γενναιότητας.

 Μετά τον πόλεμο, ο Ζυλιά επέστρεψε στα μαθηματικά, κουβαλώντας όχι μόνο τα τραύματά του αλλά και μια σχεδόν υπεράνθρωπη αφοσίωση στην επιστήμη. Και τότε συνέβη το θαύμα: σε ηλικία 25 ετών, δημοσίευσε το μνημειώδες έργο Mémoire sur l’itération des fonctions rationnelles (1918), μια πραγματεία 199 σελίδων που αναδιαμόρφωσε τη θεωρία της μιγαδικής δυναμικής. Σε αυτό το έργο περιέγραψε με απαράμιλλη ακρίβεια τα σύνολα που σήμερα φέρουν το όνομά του — τα σύνολα Julia — αποκαλύπτοντας κόσμους απείρου βάθους και απροσδόκητης ομορφιάς, όπου η τάξη και το χάος συνυπάρχουν.

 Το έργο του τον κατέστησε θρύλο στα μαθηματικά κέντρα της Ευρώπης. Δίδαξε σε κορυφαία πανεπιστήμια, εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και άσκησε βαθιά επιρροή στη σύγχρονη ανάλυση. Ωστόσο, με την πάροδο των δεκαετιών, η φήμη του επιστημονικού του έργου επισκιάστηκε προσωρινά, έως ότου ο Μπενουά Μαντελμπρότ, τη δεκαετία του 1970, ανέδειξε ξανά τη σημασία των ιδεών του μέσα από τη θεωρία των φράκταλ. Τότε, τα σύνολα Julia αποκαλύφθηκαν στο ευρύ κοινό ως εντυπωσιακές εικόνες μαθηματικής τέχνης.

  Τα σύνολα Julia είναι από τα πιο εντυπωσιακά και ποιητικά αντικείμενα των μαθηματικών.  Φράκταλ. Γεννιούνται από την επαναληπτική εφαρμογή μιας μιγαδικής συνάρτησης και χωρίζουν το μιγαδικό επίπεδο σε δύο κόσμους: εκείνον της σταθερότητας και εκείνον του χάους.

Κάθε σημείο του επιπέδου δοκιμάζεται ξανά και ξανά από τη συνάρτηση· αν η πορεία του παραμένει φραγμένη, αντέχει μέσα στο σύστημα. Αν όχι, ξεφεύγει προς το άπειρο. Το σύνορο ανάμεσα σε αυτές τις δύο συμπεριφορές είναι το σύνολο Julia: ένα απείρως περίπλοκο, αυτοόμοιο σχήμα, όπου όσο περισσότερο «ζουμάρει» κανείς, τόσο περισσότερη δομή και ομορφιά αποκαλύπτεται.

Τα σύνολα Julia είναι η μαθηματική έκφραση του λεπτού ορίου ανάμεσα στην τάξη και το χάος — μια απόδειξη ότι από απλούς κανόνες μπορούν να γεννηθούν μορφές απέραντης πολυπλοκότητας και αισθητικής δύναμης.(video στα σχόλια)

Ο Γκαστόν Ζυλιά έζησε μέχρι το 1978, ένας άνθρωπος σημαδεμένος από τον πόλεμο αλλά δικαιωμένος από την επιστήμη. Η κληρονομιά του δεν είναι μόνο οι εξισώσεις και τα σύνολα που φέρουν το όνομά του, αλλά και το παράδειγμα ενός ανθρώπου που, παρά τον σωματικό πόνο και τις δοκιμασίες της ζωής, κατάφερε να μετατρέψει το χάος σε ομορφιά και το τραύμα σε διαχρονική γνώση.