Σαν σήμερα , το 1735, ο Αβραάμ ντε Μουάβρ (Abraham de Moivre) εξελέγη μέλος της Ακαδημίας του Βερολίνου, αφού ο Philipp Naudé (1684–1747) παρουσίασε ένα αντίτυπο του έργου του de Moivre Miscellanea Analytica του 1730. Μεταξύ άλλων, το βιβλίο αυτό περιέχει εργασίες σχετικές με την ακολουθία Fibonacci. Βλ. «Abraham de Moivre» της Helen M. Walker, Scripta Mathematica, 2 (1933), 316–333.
Σε ένα ιστορικό σημείωμα του Karl Pearson, που δημοσιεύτηκε το 1924, παρουσιάστηκαν στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι ο Abraham de Moivre (1667–1754) είχε ανακαλύψει την κανονική καμπύλη και το ολοκλήρωμα της κανονικής κατανομής πιθανότητας ήδη γύρω στο 1721.
Το όνομα του Gauss συνδέεται συνήθως με την κανονική καμπύλη, αν και δεν είναι ασυνήθιστο να αποδίδεται —ορθότερα— στον Laplace. Ωστόσο, όπως έδειξε ο Pearson, ο de Moivre είχε προηγηθεί και των δύο κατά πολλά χρόνια. (https://mathhmagic.blogspot.com/2022/08/gauss-quincunx.html?fbclid=IwY2xjawT3V2hwZG9mBWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMVlRVGFmaHYwSHVjR0lTbG5zcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeWQyRETlWW9OfKn_WHUpz_6-EfwBiAspQ3L2xS6wFTpPFBrdk5SjZsPZfhic_aem_r0OazubbrFU05K2e005KzQ)
«Το ζήτημα», γράφει ο Pearson, «είναι από ιστορική άποψη εξαιρετικά παράξενο. Ο de Moivre δημοσίευσε το 1730 το έργο του Miscellanea Analytica. Σε πολλά αντίτυπα του έργου αυτού έχει προσαρτηθεί ένα συμπλήρωμα (Supplementum), με ξεχωριστή αρίθμηση σελίδων, το οποίο καταλήγει σε έναν πίνακα δεκατετραψήφιων λογαρίθμων παραγοντικών από το (10!) έως το (900!), ανά δέκα.
Μόνο σε ελάχιστα όμως αντίτυπα υπάρχει και ένα δεύτερο συμπλήρωμα, επίσης με ξεχωριστή αρίθμηση σελίδων (σελ. 1–7), το οποίο φέρει ημερομηνία 12 Νοεμβρίου 1733.
Ο τίτλος αυτού του δεύτερου συμπληρώματος είναι:
Approximatio ad Summam Terminorum Binomii ((a+b)^n) in Seriem expansi
και σε αυτό περιέχεται όχι μόνο η πρώτη χρήση της κανονικής καμπύλης, αλλά και η πρώτη χρήση μιας προσέγγισης για μεγάλα παραγοντικά, η οποία είναι ευρέως γνωστή —αν και όχι απολύτως ορθά— ως προσέγγιση του Stirling.
Είναι επίσης σαφές ότι εδώ εμφανίστηκε για πρώτη φορά μια ορθή χρήση του νόμου των μεγάλων αριθμών, ο οποίος συνήθως αποδίδεται στον Jacques Bernoulli (1654–1705) και συχνά αποκαλείται θεώρημα του Bernoulli.»
— W. Edwards Deming, Nature 4 Νοεμβρίου 1933.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου