Ένας επιστήμονας του MIT είχε κουραστεί να βλέπει άλλους να ψάχνουν τα προσωπικά του αρχεία σε έναν κοινόχρηστο υπολογιστή. Έτσι, το 1961 επινόησε τον κωδικό πρόσβασης (password) για να το σταματήσει. Σήμερα χρησιμοποιείς τη δική του εφεύρεση δεκάδες φορές την ημέρα, χωρίς καν να γνωρίζεις το όνομά του.
Το όνομά του ήταν Φερνάντο Κορμπατό (Fernando Corbató).
Το πρόβλημα που προσπαθούσε να λύσει δεν είχε σχέση με την ασφάλεια όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι υπολογιστές είχαν το μέγεθος ολόκληρων δωματίων και κόστιζαν περισσότερα από όσα μπορούσαν να διαθέσουν τα περισσότερα πανεπιστήμια. Το MIT διέθετε έναν.
Αντί λοιπόν να αγοράσουν περισσότερους υπολογιστές, ο Κορμπατό και η ομάδα του δημιούργησαν το CTSS (Compatible Time-Sharing System).
Το σύστημα αυτό επέτρεπε σε πολλούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν τον ίδιο υπολογιστή ταυτόχρονα. Ο καθένας έπαιρνε ένα μικρό «κομμάτι» του χρόνου επεξεργασίας του μηχανήματος, με τόσο γρήγορη εναλλαγή ώστε όλοι είχαν την αίσθηση πως εργάζονταν στον δικό τους προσωπικό υπολογιστή.
Μόνο αυτή η ιδέα ήταν επαναστατική.
Πριν από το CTSS, ένας μόνο άνθρωπος χρησιμοποιούσε κάθε φορά τον υπολογιστή. Του έδινε μια στοίβα διάτρητες κάρτες (punch cards) και περίμενε ώρες μέχρι να πάρει αποτέλεσμα.
Το σύστημα του Κορμπατό επέτρεψε σε πολλούς ερευνητές να εργάζονται ταυτόχρονα από διαφορετικά τερματικά.
Αυτή ακριβώς η λογική αποτελεί μέχρι σήμερα τη βάση πάνω στην οποία λειτουργούν οι cloud servers, οι κοινόχρηστοι υπολογιστές και τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα όπως τα Windows και το macOS.
Όμως, η κοινή χρήση ενός υπολογιστή δημιούργησε ένα νέο πρόβλημα, που κανείς δεν είχε αντιμετωπίσει μέχρι τότε.
Όλα τα αρχεία των χρηστών βρίσκονταν στον ίδιο χώρο.
Ο οποιοσδήποτε μπορούσε να ανοίξει τα έγγραφα, τις ερευνητικές σημειώσεις ή την ανολοκλήρωτη εργασία κάποιου άλλου.
Ο Κορμπατό το έβρισκε εξαιρετικά ενοχλητικό.
Όχι επειδή φοβόταν χάκερ ή κατασκόπους.
Αλλά επειδή οι ίδιοι του οι συνάδελφοι έμπαιναν κατά λάθος —ή και επίτηδες— στα αρχεία ο ένας του άλλου.
Η λύση του ήταν απλή.
Να έχει κάθε χρήστης ένα προσωπικό όνομα σύνδεσης (login) και μια μυστική λέξη που μόνο ο ίδιος γνωρίζει.
Αν την πληκτρολογούσε σωστά, αποκτούσε πρόσβαση στον προσωπικό του χώρο.
Αν όχι, δεν έβλεπε τίποτα.
Ο κωδικός πρόσβασης δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να σταματήσει κάποιον ιδιοφυή εγκληματία.
Σχεδιάστηκε για να εμποδίσει έναν συνάδελφο να ανοίξει τον λάθος φάκελο σε ένα κοινόχρηστο εργαστήριο υπολογιστών ενός πανεπιστημίου.
Αυτή η μικρή λύση έγινε ο σπόρος μιας ιδέας που σήμερα διέπει σχεδόν κάθε τι που κάνουμε στο διαδίκτυο.
Κάθε σύνδεση στον τραπεζικό σου λογαριασμό, κάθε email, κάθε εφαρμογή στο κινητό σου εξακολουθεί να βασίζεται στην ίδια ακριβώς λογική που δημιούργησε ο Κορμπατό το 1961.
Πληκτρολόγησε τη μυστική λέξη.
Απόδειξε ότι είσαι αυτός που λες.
Απόκτησε πρόσβαση σε ό,τι σου ανήκει.
Το πιο παράξενο σε αυτή την ιστορία είναι αυτό που είπε ο ίδιος ο Κορμπατό πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν πλέον ο κωδικός πρόσβασης είχε γίνει παγκόσμιο πρότυπο.
Τον χαρακτήρισε... εφιάλτη.
Έβλεπε τους ανθρώπους να ξεχνούν τους κωδικούς τους, να χρησιμοποιούν τον ίδιο κωδικό σε πολλούς διαφορετικούς λογαριασμούς, να τους γράφουν σε αυτοκόλλητα χαρτάκια και τελικά να πέφτουν θύματα παραβιάσεων, επειδή το σύστημα που είχε σχεδιάσει για ένα μικρό εργαστήριο του MIT δεν προοριζόταν ποτέ να προστατεύσει έναν ολόκληρο πλανήτη γεμάτο αγνώστους με κακές συνήθειες και ακόμη χειρότερη μνήμη.
Ο Φερνάντο Κορμπατό πέθανε το 2019.
Μέχρι τότε, ο μέσος άνθρωπος διαχειριζόταν δεκάδες διαφορετικούς κωδικούς για δεκάδες λογαριασμούς, όλοι τους με καταγωγή από εκείνη τη μικρή ιδέα ενός εκνευρισμένου επιστήμονα που απλώς ήθελε να αφήσουν ήσυχα τα προσωπικά του αρχεία.
Σχεδόν κανείς δεν τον σκέφτεται όταν πληκτρολογεί έναν κωδικό πρόσβασης.
Οι περισσότεροι δεν σκέφτονται καν τον ίδιο τον κωδικό.
Έχει γίνει τόσο θεμελιώδες, τόσο αόρατο και τόσο αυτονόητο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, ώστε εδώ και πολύ καιρό έπαψε να μοιάζει με εφεύρεση.
Κι όμως, κάποιος έπρεπε να τον επινοήσει πρώτος.
Κάποιος έπρεπε να ενοχληθεί αρκετά, στη σωστή εποχή, μπροστά στον σωστό υπολογιστή, ώστε να λύσει ένα μικρό πρόβλημα που τελικά εξελίχθηκε σε μία από τις πιο επαναλαμβανόμενες ανθρώπινες ενέργειες στην ιστορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου