.png)
(Σκηνικό: Ένα κλασικό αμερικανικό late night. Χειροκρότημα κοινού. Ο παρουσιαστής μπαίνει στη σκηνή.)
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Κυρίες και κύριοι, απόψε έχουμε έναν καλεσμένο που είναι τόσο έξυπνος, που όταν ήταν παιδί έπρεπε να του εξηγήσουν τι είναι η παιδική ηλικία. Έναν άνθρωπο που διάβαζε εφημερίδες πριν μάθει να δένει τα παπούτσια του. Έναν άνθρωπο που μπήκε στο Χάρβαρντ στα 11 του και κατάφερε κάτι που πολλοί φοιτητές δεν καταφέρνουν ούτε στα 30: να φύγει από εκεί πριν τον κάνουν μόνιμο κάτοικο.
Υποδεχτείτε τον William James Sidis!
(Χειροκρότημα. Ο Sidis μπαίνει ήρεμος, με βλέμμα ανθρώπου που θα προτιμούσε να είναι οπουδήποτε αλλού.)
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
William, είναι μεγάλη τιμή. Έχεις χαρακτηριστεί ως το πιο έξυπνο παιδί στην ιστορία της Αμερικής.
SIDIS:
Ναι. Είναι ένας τίτλος που δεν ζήτησα ποτέ, αλλά μου τον έδωσαν όλοι όσοι δεν με γνώριζαν.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Ακούγεται σαν να μην σου άρεσε η δημοσιότητα.
SIDIS:
Καθόλου. Η δημοσιότητα είναι περίεργο πράγμα. Όταν είσαι μωρό, όλοι λένε:
"Κοιτάξτε το μικρό θαύμα!"
Μετά μεγαλώνεις και λένε:
"Κοιτάξτε το μεγάλο θαύμα που δεν έγινε αυτό που περιμέναμε!"
Είναι σαν να σε βάζουν σε έναν αγώνα που δεν δήλωσες συμμετοχή και μετά σε κατηγορούν επειδή δεν κέρδισες.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Ας μιλήσουμε για τους γονείς σου. Ο πατέρας σου, ο Boris Sidis, ήταν διάσημος ψυχολόγος. Η μητέρα σου γιατρός. Πίστευαν ότι η ευφυΐα μπορούσε να δημιουργηθεί.
SIDIS:
Ναι. Οι περισσότεροι γονείς λένε:
"Θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο."
Οι δικοί μου είπαν:
"Θέλουμε το παιδί μας να γίνει επιστημονικό πείραμα."
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Σκληρό.
SIDIS:
Δεν τους κατηγορώ. Είχαν καλές προθέσεις.
Απλώς όταν ένα παιδί είναι 18 μηνών και διαβάζει τους New York Times, ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς δεν είναι:
"Τέλεια! Θα γίνει διάνοια!"
Ίσως είναι:
"Μήπως πρέπει να του δώσουμε και ένα παιχνίδι;"
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Στα 8 σου χρόνια ήξερες οκτώ γλώσσες.
SIDIS:
Ναι.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Και δημιούργησες και δική σου γλώσσα, τη Vendergood.
SIDIS:
Ναι, γιατί προφανώς ο κόσμος δεν είχε αρκετές γλώσσες.
Υπήρχαν Αγγλικά, Γαλλικά, Ελληνικά, Λατινικά...
Και εγώ σκέφτηκα:
"Ξέρετε τι λείπει από την ανθρωπότητα; Άλλη μία."
(Γέλια κοινού.)
SIDIS:
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχα κανέναν να μιλήσω στη Vendergood.
Ήμουν ένα παιδί που δημιούργησε μια γλώσσα που κανείς άλλος δεν ήθελε να μάθει.
Ήμουν ο πρώτος και ο τελευταίος ομιλητής της.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Στα 9 πέρασες τις εξετάσεις του Χάρβαρντ. Στα 11 μπήκες. Πώς ένιωθες;
SIDIS:
Σαν να είχα κερδίσει έναν διαγωνισμό όπου το βραβείο ήταν περισσότερη δουλειά.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Έδωσες διάλεξη στα μαθηματικά τεσσάρων διαστάσεων μπροστά σε κορυφαίους μαθηματικούς.
SIDIS:
Ναι. Το κοινό ήταν εντυπωσιασμένο.Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν ήξερε αν έπρεπε να με χειροκροτήσει ή να μου δώσει καραμέλα.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Ο Τύπος σε αποκάλεσε "παιδί θαύμα".
SIDIS:
Αυτός ο όρος είναι επικίνδυνος. Γιατί όταν είσαι "παιδί θαύμα", όλοι περιμένουν να γίνεις "ενήλικας θαύμα". Κανείς δεν σου λέει:
"Ξέρεις κάτι; Μπορείς απλώς να γίνεις ένας άνθρωπος που πλένει πιάτα και διαβάζει βιβλία."
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Αποφοίτησες από το Χάρβαρντ στα 16. Μετά στα 17 σου έγιναν καθηγητής μαθηματικών στο Rice Institute.
SIDIS:
Ναι. Ήταν μια εξαιρετική ιδέα.Ένα 17χρονο παιδί να διδάσκει φοιτητές μεγαλύτερους από αυτό.Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; (Παύση.)
Όλα.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Οι φοιτητές σε κορόιδευαν.
SIDIS:
Ναι. Ξέρεις τι είναι δύσκολο; Να εξηγείς ανώτερα μαθηματικά σε κάποιον που σκέφτεται:
"Ο καθηγητής μου δεν έχει ακόμα ξυριστεί."
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Έφυγες μετά από οκτώ μήνες.
SIDIS:
Ναι. Το πανεπιστήμιο ανακάλυψε ότι η ευφυΐα δεν αντικαθιστά την κοινωνική ηλικία.
Και εγώ ανακάλυψα ότι το να ξέρεις μαθηματικά τεσσάρων διαστάσεων δεν σε βοηθά όταν κάποιος σου πετάει χαρτάκια στην τάξη.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Πιστεύεις ότι η ευφυΐα σου ήταν δώρο ή βάρος;
SIDIS:
Είναι σαν να σου δίνουν ένα πανέμορφο αυτοκίνητο χωρίς να σου πουν ότι δεν υπάρχει δρόμος. Όλοι κοιτάζουν το αυτοκίνητο. Κανείς δεν ρωτά αν θέλεις να οδηγήσεις.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Οι άνθρωποι περίμεναν από εσένα να αλλάξεις τον κόσμο.
SIDIS:
Εγώ ήθελα απλώς να μπορώ να περπατάω στον δρόμο χωρίς κάποιος να φωνάζει:
"Κοιτάξτε! Αυτός είναι ο μικρός εγκέφαλος!"
Δεν ήμουν εγκέφαλος.Είχα εγκέφαλο. Μεγάλη διαφορά.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Το 1919 συνελήφθης σε μια σοσιαλιστική πορεία. Οι γονείς σου προσπάθησαν να σε "διορθώσουν".
SIDIS:
Ναι.
Όταν δεν έγινα η ιδιοφυΐα που περίμεναν, έγινα το πρόβλημα που έπρεπε να επισκευάσουν.
Με έστειλαν στο σανατόριο τους.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Ήταν δύσκολη περίοδος;
SIDIS:
Πολύ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν προσπαθούσαν να με κάνουν πιο έξυπνο.
Προσπαθούσαν να με κάνουν διαφορετικό. Και κατάλαβα κάτι:
Μερικές φορές το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να αποδείξεις ότι είσαι ξεχωριστός.
Είναι να αποδείξεις ότι έχεις δικαίωμα να είσαι συνηθισμένος.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Μετά εξαφανίστηκες. Έκανες απλές δουλειές, χρησιμοποιούσες ψευδώνυμα.
SIDIS:
Ήταν υπέροχο. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για μένα. Ήμουν απλώς ένας υπάλληλος.
Ξέρεις πόσο ωραίο είναι να σε ρωτάνε:
"Τι δουλειά κάνεις;" και όχι:
"Πόσο είναι το IQ σου;"
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Συνέλεγες εισιτήρια τραμ.
SIDIS:
Ναι.Οι άνθρωποι είπαν:"Τι τραγικό τέλος για μια ιδιοφυΐα."
Εγώ έλεγα: "Όχι. Είναι απλώς ένα χόμπι."
Το να συλλέγεις εισιτήρια τραμ είναι παράξενο.
Το να σε κρίνουν επειδή δεν έλυσες τα μυστικά του σύμπαντος είναι πιο παράξενο.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Το 1937 το The New Yorker έγραψε άρθρο για σένα, παρουσιάζοντάς σε σαν αποτυχημένη ιδιοφυΐα.
SIDIS:
Το ειρωνικό είναι ότι όλη μου τη ζωή προσπαθούσα να μην είμαι δημόσιο πρόσωπο.
Και μετά το δικαστήριο μου είπε:
"Συγγνώμη, κύριε Sidis, αλλά είστε δημόσιο πρόσωπο."
Και εγώ σκέφτηκα:
"Πότε υπέγραψα αυτή τη σύμβαση;"
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Κέρδισες;
SIDIS:
Κέρδισα λίγο.Αλλά όχι το σημαντικότερο.Δεν μπορούσα να κερδίσω πίσω τα χρόνια που όλοι με έβλεπαν σαν φαινόμενο αντί για άνθρωπο.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
William, αν μπορούσες να μιλήσεις στον μικρό εαυτό σου, το παιδί που διάβαζε στους 18 μήνες και έμπαινε στο Χάρβαρντ στα 11, τι θα του έλεγες;
(Σιωπή.)
SIDIS:
Θα του έλεγα:"Μπράβο για όλα αυτά που έμαθες.Αλλά κάποια στιγμή μάθε και κάτι πιο σημαντικό.Πώς να είσαι παιδί."
(Το κοινό σιωπά.)
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
Και τι θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος για σένα;
SIDIS:
Όχι ότι ήμουν ιδιοφυΐα.Αυτό το έγραψαν όλοι.Θα ήθελα να θυμούνται ότι ήμουν ένας άνθρωπος.Ένας άνθρωπος που απλώς ήθελε μια ήσυχη ζωή.Ξέρετε...
Όταν όλος ο κόσμος περιμένει από εσένα να είσαι εξαιρετικός... το μεγαλύτερο επαναστατικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να ζητήσεις το δικαίωμα να είσαι απλός.
(Χειροκρότημα.)
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ:
William James Sidis, κυρίες και κύριοι.
Ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να ξεφύγει από το να είναι διάσημος...
και να γίνει διάσημος επειδή προσπάθησε να ξεφύγει.
(Τίτλοι τέλους.)
Ποιος ήταν; https://mathhmagic.blogspot.com/2026/07/blog-post_909.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου