#ΚακοπαιδικαΛημματα ΛΟΥΠΑ, η / ΒΡΟΧΟΣ, ο [ουσιαστικό]
Το νοητό καρουζέλ της ζωής, όπου τα αλογάκια είναι ξύλινα, το Λουνα Παρκ επαρχιακό και κακόγουστο, η μουσική για τα πανυγυρια, και το εισιτήριο κοστίζει την ελεύθερη βούλησή σου. Επίσης, το έξυπνο κόλπο του σύμπαντος για να σε κάνει να νομίζεις ότι προχωράς, ενώ απλώς φέρνεις γύρο το τετράγωνο ψάχνοντας παρκινγκ για την αμφίβολη ύπαρξη σου.
Όλοι ξέρουμε το ρητό: «Το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα, είναι ο ορισμός της παράνοιας». Σήμερα, βέβαια, αυτό δεν λέγεται παράνοια. Λέγεται «Η πρωινή ρουτίνα των επιτυχημένων» και κοστίζει 399€ σε διαδικτυακό σεμινάριο. Αν δένεις τα κορδόνια σου και χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, είσαι για δέσιμο. Αν το κάνεις στις 5:00 το πρωί, ακούγοντας podcast αυτοβελτίωσης και πίνοντας σμουθι μπανάνα φραγκόσυκο, είσαι «πειθαρχημένος στοχοπροσηλωμένος σύγχρονος ανθρωπος».
Η περιβόητη «καλή συνήθεια» δεν είναι τίποτα άλλο από την τέχνη του να κάνεις λοβοτομή στον εαυτό σου, αλλά με τη συγκατάθεσή σου. Όλοι το ξέρουν, ο ανθρώπινος εγκέφαλος σιχαίνεται να παίρνει αποφάσεις. Γι' αυτό εφηύραμε την πειθαρχία: για να μπορούμε να υποφέρουμε στον αυτόματο πιλότο. Πάρτε για παράδειγμα το πρωινό τρέξιμο. Ποιος φυσιολογικός οργανισμός ξυπνάει αξημέρωτα για να τρέξει, χωρίς να τον κυνηγάει αρκούδα, η εφορία ή ο πρώην του; Ο πειθαρχημένος! Γιατί μέσα από τον βρόχο της ρουτίνας, αντικαθιστά το βαθύ υπαρξιακό του άγχος με τη χειροπιαστή σιγουριά της τενοντίτιδας.
Οι γκουρού του διαδίκτυου σάς λένε ότι υπάρχει «θεραπευτική δύναμη» στην επανάληψη. Και, εδώ που τα λέμε, έχουν δίκιο. Είμαστε απλώς άτριχοι πίθηκοι πάνω σε έναν βράχο που στροβιλίζεται στο σκοτεινό κενό, και το χάος παραμονεύει παντού. Πως έμπλεξα παλι το Νίτσε; Πώς το αντιμετωπίζουμε; Στρώνουμε τα σεντόνια μας κάνοντας αυστηρές γωνίες και φακελο! Αποκλείεται να καταρρεύσει το σύμπαν, μόλις έκανα τη λούπα μου: Ήπια χλιαρό νερό με λεμόνι, έκανα διαλογισμό και έφαγα ρυζογκοφρετες και ένα μπολ βρώμης που έχει τη γεύση και την υφή βρεγμένης γυψοσανίδας.
Μέσα από τη λούπα της πειθαρχίας, σερφάρεις πάνω στη μιζέρια σαν επαγγελματίας. Σε δέρνεις εσύ ο ίδιος με το δικό σου μαστίγιο κάθε πρωί, οπότε, όταν έρθει η ζωή να σου ρίξει σφαλιάρα το μεσημέρι, τη κοιτάς μπλαζέ και της λες: «Αργήσατε, έχω ήδη κάνει ζέσταμα». Είναι αριστουργηματικό.
Στο τέλος της ημέρας, όλοι καταλήγουμε χάμστερ στη ρόδα. Απλώς ο πειθαρχημένος έχει αγοράσει ρόδα από ανθρακονήματα, μετράει τις στροφές στο smartwatch και πίνει ηλεκτρολύτες.
Αγκαλιάστε, λοιπόν, τον βρόχο. Κάντε τα push-ups σας, διαβάστε τις 10 σελίδες σας, φάτε τα μπρόκολα σας, ξανά και ξανά. Όχι επειδή αυτό θα σας κάνει αθάνατους —δεν θα κάνει, θα πεθάνετε όπως όλοι— αλλά επειδή, με τόσο ατελείωτη, βασανιστική επανάληψη της ίδιας ρουτίνας, όταν τελικά έρθει ο Χάρος, δεν θα τον δείτε σαν τραγωδία. Θα τον δείτε σαν την πολυπόθητη διακοπή του προγράμματος.
Συν του ότι, με τόση γυμναστική και δίαιτα, θα αφήσετε πίσω σας ένα καταπληκτικά καλοδιατηρημένο πτώμα. Και αυτό από μόνο του, δικαιολογεί όλη τη λούπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου