Οι συνήθειες του Cardano!

Στην αυτοβιογραφία του (De Vita Propria Liber / The Book of My Life), ο Ιταλός γιατρός και μαθηματικός Girolamo Cardano περιγράφει μια ζωή γεμάτη από ακραίες αντιξοότητες: φτώχεια, χρόνιες και σοβαρές ασθένειες, συκοφαντίες, φυλάκιση, καθώς και την τραγωδία της εκτέλεσης του μεγαλύτερου γιου του. 

Για να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις δυσκολίες, ο Cardano ανέπτυξε μια σειρά από ιδιαίτερες φιλοσοφικές, ψυχολογικές και πρακτικές στρατηγικές:

1. Σωματικός αντιπερισπασμός (Counter-irritation):

Όταν η ψυχική του αγωνία ή το άγχος γινόταν ανυπόφορο, ο Cardano εφάρμοζε μια ιδιότυπη τεχνική: προκαλούσε επίτηδες στον εαυτό του ήπιο σωματικό πόνο (δαγκώνοντας τα χείλη του, στρίβοντας τα δάχτυλά του ή τσιμπώντας το δέρμα του μέχρι να βουρκώσει). Πίστευε ότι ο ελεγχόμενος σωματικός πόνος λειτουργούσε ως αντιπερισπασμός που τον απάλλασσε από το πολύ χειρότερο ψυχικό βάσανο.

2. Διοχέτευση του πόνου στη μελέτη και τη δημιουργία:

Όποτε αντιμετώπιζε βαριές συμφορές ή θλίψη, βύθιζε τον εαυτό του στην εντατική συγγραφή βιβλίων, στην επιστημονική έρευνα, στη μουσική και στο σκάκι. Μάλιστα, σημείωνε με αυτοσαρκασμό ότι οι επιθέσεις και οι δολοπλοκίες των εχθρών του, απελευθερώνοντάς τον από δημόσια καθήκοντα, του έδωσαν τελικά περισσότερο χρόνο για να αφοσιωθεί στο συγγραφικό του έργο.

3. Φιλοσοφική προοπτική και Στωικισμός:

Αντιμετώπιζε τα προβλήματα υπενθυμίζοντας στον εαυτό του τη θνητότητα και την προσωρινότητα των πάντων σε σύγκριση με την αιωνιότητα. Αναλογιζόταν ότι «τίποτα καινούργιο δεν συνέβη» και προσπαθούσε να διατηρεί μια στωική στάση, θεωρώντας ότι οι δοκιμασίες ήταν μαθήματα ή προειδοποιήσεις που τον βοηθούσαν να αποφύγει μεγαλύτερες καταστροφές.

4. Ρεαλιστική προσαρμοστικότητα

Ο Cardano εφάρμοζε την αρχή του να επιλέγει όχι την τέλεια ζωή που θα ήθελε, αλλά την καλύτερη δυνατή που μπορούσε να έχει υπό τις υπάρχουσες συνθήκες. Όταν έχανε κάτι, είχε θέσει ως κανόνα όχι απλώς να ανακτήσει τη ζημιά, αλλά να κερδίσει και κάτι επιπλέον από την εμπειρία.

5. Σταθερή πίστη και αποδοχή της μοίρας:

Διατηρούσε βαθιά ευγνωμοσύνη προς τον Θεό τόσο στις επιτυχίες όσο και στις αναποδιές, πιστεύοντας ότι προστατευόταν από τη θεία πρόνοια και από προειδοποιητικά σημάδια/ένστικτα. Παράλληλα, απέφευγε την εκδίκηση προς τους εχθρούς του, θεωρώντας ότι η καλύτερη απάντηση στις συκοφαντίες ήταν να ξεπερνά τους αντιπάλους του μέσω του έργου του.