(Ο παρουσιαστής κάθεται στο γραφείο του, το κοινό χειροκροτεί ρυθμικά. Τα φώτα χαμηλώνουν και οι δύο καλεσμένοι μπαίνουν στο στούντιο. Ο Δον Κιχώτης φοράει τη σκουριασμένη πανοπλία του, κρατώντας το δόρυ ψηλά, ενώ ο Σάντσο κοιτάζει διερευνητικά γύρω του ψάχνοντας τον μπουφέ).
Παρουσιαστής: Καλησπέρα σας! Αποψινοί καλεσμένοι μας είναι δύο θρύλοι της Λα Μάντσα. Από τη μία, ο αδιόρθωτος ιδεαλιστής «Ιππότης της Θλιμμένης Μορφής», Δον Κιχώτης, και από την άλλη, ο πραγματιστής, λάτρης του καλού φαγητού και των παροιμιών, Σάντσο Πάντσα! Καλώς ήρθατε!
Δον Κιχώτης: Χαίρε, ευγενή οικοδεσπότα αυτού του αλλόκοτου κάστρου! Αν και υποπτεύομαι πως αυτοί οι γυάλινοι κύλινδροι που μας κοιτάζουν (δείχνει τις κάμερες) είναι εφευρήματα σκοτεινών μάγων που προσπαθούν να εγκλωβίσουν την εικόνα μας, η ιπποτική μου καρδιά δεν δειλιάζει μπροστά σε καμία μαγεία!
Σάντσο: Καλησπέρα, αρκεί να μου πείτε αν πίσω από τις κουρτίνες έχει τίποτα να τσιμπήσουμε, γιατί ο αφέντης μου με έσυρε ως εδώ νηστικό! Όπως λέει και η παροιμία, «το άδειο στομάχι δεν έχει αυτιά να ακούσει».
Παρουσιαστής: Δον Κιχώτη, ας μπούμε αμέσως στο θέμα. Ο κόσμος σας θεωρεί τρελό επειδή βλέπετε γίγαντες εκεί που όλοι οι άλλοι βλέπουν απλούς ανεμόμυλους. Ποια είναι η δική σας οπτική για τη ζωή;
Δον Κιχώτης: Ο κόσμος σήμερα έχει βυθιστεί στην αδράνεια, την πολυτέλεια και την ιδιοτέλεια! Η δική μου οπτική είναι ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για να υπηρετεί ανώτερα ιδανικά: να προστατεύει τις χήρες, να ανακουφίζει τους αδικημένους και να μάχεται για την αιώνια δόξα. Όσο για τους γίγαντες, οι μοχθηροί μάγοι μεταμορφώνουν τα τέρατα σε ανεμόμυλους την τελευταία στιγμή για να μου στερήσουν τη δόξα της νίκης! Χωρίς ένα μεγάλο όραμα και μια ιδανική αγαπημένη, όπως η αρχόντισσα Δουλτσινέα, ο ιππότης είναι σαν δέντρο χωρίς φύλλα ή οικοδόμημα χωρίς θεμέλια!
Σάντσο: Εγώ πάντως, κύριε παρουσιαστή, όσους ανεμόμυλους κι αν είδα, αλεύρι άλεθαν! Αλλά ο καθένας με την τρέλα του. Εμένα η οπτική μου για τη ζωή είναι πολύ πιο απλή: καλό κρασί, ένα κομμάτι τυρί, ζεστό ψωμί κι ένα μαλακό κρεβάτι. Στον κόσμο υπάρχουν μόνο δύο γένη: «οι έχοντες και οι μη έχοντες». Κι εγώ προτιμώ να είμαι στους έχοντες!
Παρουσιαστής: Σάντσο, εσύ υπήρξες και κυβερνήτης στο περίφημο «νησί» της Μπαρατάρια. Πώς ήταν η εμπειρία σου από την εξουσία;
Σάντσο: Άστα να πάνε! Μου έδωσαν μια εξουσία αλλά δεν μου έδιναν ούτε να φάω! Είχα έναν γιατρό, τον Πέδρο Ρέθιο, που μου έπαιρνε τα πιάτα μέσα από τα χέρια για το «καλό της υγείας μου»! Εκεί κατάλαβα ότι η εξουσία είναι βάσανο. Αν είναι να είσαι κυβερνήτης και να πεθαίνεις της πείνας, καλύτερα ελεύθερος χωρικός με ψωμί και κρεμμύδι! Όπως λέει κι η γιαγιά μου, «καλύτερα ένα πουλί στο χέρι παρά δέκα στον αέρα».
Δον Κιχώτης: Κι όμως, ευγενικοί θεατές, ο Σάντσο διοίκησε με σοφία και δικαιοσύνη, διότι έκρινε με βάση το έλεος και την απλότητα της καρδιάς του. Η εξουσία απαιτεί αρετή, και η φτώχεια με τιμή είναι πολυτιμότερη από τον πλούτο χωρίς αρετή.
Παρουσιαστής: Ας μιλήσουμε για τον έρωτα. Δον Κιχώτη, η Δουλτσινέα του Τομπόσο είναι πραγματική γυναίκα ή απλά πλάσμα της φαντασίας σου;
Δον Κιχώτης: Η Δουλτσινέα είναι η κόρη των δικών της έργων και των δικών μου ιδανικών! Είτε είναι φανταστική είτε όχι, ενσαρκώνει την απόλυτη ομορφιά, την αιδώ και την ευγένεια. Αν και οι εχθροί μου μάγοι τη μεταμόρφωσαν στα μάτια μου σε μια άξεστη χωριατοπούλα που βρωμάει σκόρδο, η ψυχή μου βλέπει μέσα της τα λαμπερά μαργαριτάρια και την ουράνια ομορφιά!
Σάντσο: (Γελάει χαμηλόφωνα) Εγώ πάντως την είδα, κι ήταν μια γεροδεμένη χωριάτισσα που πηδούσε πάνω στο γάιδαρο σαν άντρας! Αλλά είπα στον αφέντη μου ότι είναι μαγεμένη για να γλιτώσω τις φωνές. Τι να κάνουμε; Τον αγαπάω τον αθεόφοβο, είμαστε από το ίδιο χωριό, έχω φάει το ψωμί του κι όπως λέει ο λαός: «όποιος στήνει παγίδες, πέφτει ο ίδιος μέσα»!
Παρουσιαστής: Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στον σημερινό άνθρωπο που ζει μέσα στο άγχος, την τεχνολογία και το κυνήγι του χρήματος, ποια θα ήταν;
Δον Κιχώτης: Θα τους θύμιζα τον Χρυσό Αιώνα! Εκείνη τη μακάρια εποχή που οι άνθρωποι δεν γνώριζαν τις δύο δηλητηριώδεις λέξεις: «δικό μου» και «δικό σου». Ζήστε με γενναιοδωρία, υπερασπιστείτε την αλήθεια και μην φοβάστε να γίνετε «παράτολμοι» για το καλό!
Σάντσο: Κι εγώ θα έλεγα: Φάτε, πιείτε, κοιμηθείτε καλά και μην τσακώνεστε! Γιατί στο τέλος της διαδρομής, είτε είσαι βασιλιάς είτε βοσκός, ο θάνατος μας χωράει όλους στο ίδιο τσουβάλι!
(Ο παρουσιαστής χαμογελάει, το κοινό ξεσπά σε χειροκροτήματα)
Παρουσιαστής: Ας περάσουμε σε ένα πιο βαθύ θέμα. Πολλές φορές ο κόσμος μάς λέει να «προσγειωθούμε στην πραγματικότητα». Δον Κιχώτη, ποια είναι η δύναμη των ονείρων; Είναι τα όνειρα μια φυγή από την πραγματικότητα ή ο μόνος τρόπος να την αλλάξουμε;
Δον Κιχώτης: Ο άνθρωπος που δεν ονειρεύεται είναι ήδη νεκρός, ευγενή οικοδεσπότα! Τα όνειρα δεν είναι αυταπάτες, αλλά η πνευματική πυξίδα που μας ανυψώνει πάνω από τη λάσπη της καθημερινότητας. Όταν ο κόσμος γύρω μας βυθίζεται στην παρακμή, την ιδιοτέλεια και τη δειλία, ο ιππότης οφείλει να οραματίζεται έναν Χρυσό Αιώνα. Αν δεν πιστέψεις πρώτα στο ακατόρθωτο —ότι μπορείς να νικήσεις τους γίγαντες της αδικίας— δεν θα σηκώσεις ποτέ το δόρυ σου. Η αληθινή τρέλα δεν είναι να κυνηγάς τα όνειρά σου, αλλά να ζεις βολεμένος σε έναν κόσμο χωρίς ιδανικά!
Σάντσο: Εγώ πάντως, κύριε παρουσιαστή, όποτε ονειρεύτηκα γαλοπούλες και νησιά, στο τέλος ξύπνησα με την πλάτη μου γεμάτη ξυλιές! Όπως λέει και η παροιμία, «τα όνειρα είναι σαν το νερό στο κόσκινο». Βέβαια, δεν λέω, καλό είναι να ονειρεύεσαι ότι θα γίνεις κυβερνήτης, αλλά ο μόνος ύπνος που αληθινά γιατρεύει τον άνθρωπο είναι εκείνος που σου σκεπάζει το σώμα σαν μανδύας και εξισώνει τον βοσκό με τον βασιλιά. Εκεί δεν πληρώνεις διόδια και δεν σου αλλάζει τα φώτα κανένας αμαξάς!
Παρουσιαστής: Σάντσο, εσύ που έχεις ζήσει τον κόσμο από τη βάση του, ποια είναι η γνώμη σου για την ανθρώπινη φύση; Γεννιόμαστε καλοί ή κακοί;
Σάντσο: Ο άνθρωπος, κύριε παρουσιαστή, γεννιέται γυμνός και πεινασμένος! Αν του γεμίσεις το στομάχι, είναι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο. Αν όμως πεινάει, γίνεται χειρότερος κι από λύκο! Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο δύο γένη ανθρώπων: οι «Έχοντες» κι οι «Μη Έχοντες». Όταν έχεις παράδες, όλοι σε φωνάζουν «Δον» και σε προσκυνούν, ακόμα κι αν είσαι γαϊδούρι με χρυσά σάγματα! Αλλά όταν είσαι φτωχός, ακόμα και τα σκυλιά σε γαυγίζουν. Παρ' όλα αυτά, αν υπάρχει καλή πρόθεση, ακόμα κι ένας αμόρφωτος χωρικός σαν εμένα μπορεί να διοικήσει με δικαιοσύνη και έλεος.
Δον Κιχώτης: Η ανθρώπινη φύση, αγαπητέ μου Σάντσο, διαμορφώνεται από τις πράξεις και την αρετή μας, όχι από την καταγωγή ή το πουγκί μας! Η αρετή ευγενίζει το αίμα, και ένας ενάρετος φτωχός είναι χιλιάδες φορές ανώτερος από έναν διεφθαρμένο ευγενή. Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για να έρπει σαν το ερπετό, αλλά για να μάχεται ενάντια στον φθόνο, την αλαζονεία και την οκνηρία. Όταν η κεφαλή υποφέρει, υποφέρει ολόκληρο το σώμα· γι' αυτό και οι ισχυροί οφείλουν να κυβερνούν με ταπεινοφροσύνη και να θυμούνται ότι στο τέλος ο θάνατος μας αφαιρεί όλους τους τίτλους και μας εξισώνει στον ίδιο τάφο!
Παρουσιαστής: Δον Κιχώτη, Σάντσο Πάντσα, σας ευχαριστούμε για αυτή την καθηλωτική συζήτηση! Μας θυμίσατε ότι η ζωή χρειάζεται τόσο τα φτερά του Δον Κιχώτη όσο και τις ρίζες του Σάντσο!
(Το κοινό ξεσπά σε θερμά χειροκροτήματα ενώ παίζει η μουσική του Late Night Show).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου