«Πάνω απ' όλα, μην χάσεις την επιθυμία σου να περπατάς.»
Σόρεν Κίρκεγκωρ
Ο Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκωρ έγραψε αυτά τα λόγια το 1847 σε μια επιστολή προς τη φιλάσθενη κουνιάδα του, Henriette (Jette) Kierkegaard. Η Jette υπέφερε από σωματικούς πόνους και συχνές μελαγχολίες, και ο Κίρκεγκωρ, θέλοντας να της δώσει κουράγιο, τόνισε ότι το περπάτημα είναι απολύτως απαραίτητο όχι μόνο για τη σωματική υγεία αλλά και για τη διανοητική διαύγεια.
Ο ίδιος εφάρμοζε ευλαβικά αυτή τη φιλοσοφία. Ήταν διάσημος στην Κοπεγχάγη για τους μεγάλους, καθημερινούς του περιπάτους, τους οποίους θεωρούσε ζωτικής σημασίας για το έργο του. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιπάτων παρατηρούσε τους ανθρώπους, εμπνεόταν και συνέθετε στο μυαλό του τα φιλοσοφικά του κείμενα πριν επιστρέψει σπίτι για να τα καταγράψει. Πίστευε ακράδαντα ότι η συνεχής κίνηση αποτελούσε το απόλυτο αντίδοτο στο υπαρξιακό άγχος και τη διανοητική στασιμότητα.
Στην ίδια επιστολή, μάλιστα, διατυπώνει ένα από τα πιο διάσημα μανιφέστα υπέρ του περπατήματος στην ιστορία της φιλοσοφίας, εξηγώντας πώς η κίνηση τον βοηθούσε να αφήνει πίσω του τις πιο σκοτεινές του σκέψεις:
«Κάθε μέρα περπατάω μέχρι να φτάσω σε μια κατάσταση ευεξίας και απομακρύνομαι (περπατώντας) από κάθε αρρώστια. Έχω περπατήσει προς τις καλύτερες σκέψεις μου και δεν γνωρίζω καμία σκέψη τόσο βαριά που να μην μπορείς να την αφήσεις πίσω σου περπατώντας... Αλλά αν κάποιος κάθεται ακίνητος, και όσο περισσότερο κάθεται, τόσο πιο κοντά έρχεται στο να νιώσει άρρωστος.»
Για τον Κίρκεγκωρ, το περπάτημα ήταν κάτι πολύ περισσότερο από έναν απλό αντιπερισπασμό. Το έβλεπε ως έναν ισχυρό, πρακτικό τρόπο για να διαχειριστεί κανείς τη θλίψη, το άγχος και τα πιο δύσκολα ερωτήματα της ύπαρξης. Τα λόγια του παραμένουν μέχρι σήμερα μια διαχρονική υπενθύμιση: η σωματική κίνηση πυροδοτεί τη συναισθηματική και πνευματική πρόοδο, ενώ η ακινησία μάς κρατά εγκλωβισμένους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου