#Σανσημερα #ΜαθηΜαγικοΗμερολογιο
Είναι Μάιος του 1857. Στο κρεβάτι του πόνου, ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές που γέννησε ποτέ η Γαλλία, μετράει τις τελευταίες του ώρες. Δεν μιλάει για ολοκληρώματα, ούτε για μιγαδικές συναρτήσεις. Αντίθετα, με τη φωνή του να σβήνει αλλά το βλέμμα του να φλέγεται από το γνώριμο πάθος του, συζητά ζωηρά με τον Αρχιεπίσκοπο του Παρισιού για τα φιλανθρωπικά του σχέδια. Αυτή η εικόνα περικλείει την ουσία του Ογκυστέν-Λουί Κωσύ: ενός ανθρώπου που αγάπησε την απόλυτη τάξη των μαθηματικών, αλλά αφιέρωσε την ψυχή του στον Θεό και στους αδύναμους.
Γεννημένος το 1789, μέσα στη δίνη της Γαλλικής Επανάστασης, ο Κωσύ βίωσε από παιδί την ανασφάλεια και τις στερήσεις. Αυτό το τραύμα του χάους τον έσπρωξε να αναζητήσει σταθερότητα σε δύο απόλυτα, αδιαπραγμάτευτα καταφύγια: την αυστηρότητα της μαθηματικής λογικής και την ακλόνητη πίστη του στον Καθολικισμό.
Η Ζωή των Αντιφάσεων
Ο Κωσύ υπήρξε, πάνω από όλα, ένας άνθρωπος των άκρων, συνθέτοντας ένα μωσαϊκό βαθιών αντιφάσεων που άφηναν τους συγχρόνους του αμήχανους.
Ο Ελεήμων Συντηρητικός: Ήταν βαθιά δραστήριος στην Εκκλησία του Αγίου Βικεντίου του Παύλου. Όταν δεν έγραφε με πυρετώδεις ρυθμούς τα θεωρήματά του, συγκέντρωνε χρήματα για τους λιμοκτονούντες της Ιρλανδίας, επισκεπτόταν φυλακές και υποστήριζε οικονομικά στέγες για ανύπαντρες μητέρες — μια πράξη εξαιρετικά προοδευτική και σπάνια για έναν ακραία συντηρητικό καθολικό της εποχής του. Η φιλανθρωπία δεν ήταν γι' αυτόν κοινωνική υποχρέωση, αλλά ιερό καθήκον.
Ο Ακαδημαϊκός "Τιμωρός": Παρά την απέραντη καλοσύνη του προς τους αδύναμους, στον ακαδημαϊκό χώρο μπορούσε να γίνει απόλυτος, ψυχρός και συχνά απρόσεκτος με τους συναδέλφους του. Η ιστορία δεν θα του συγχωρήσει ποτέ εύκολα το γεγονός ότι αγνόησε, έχασε ή απέρριψε τις πρωτοποριακές εργασίες δύο νεαρών, τραγικών ιδιοφυιών: του Νιλς Χένρικ Άμπελ και του Εβαρίστ Γκαλουά. Για τον Κωσύ, όποιος δεν ακολουθούσε τη δική του απόλυτη αυστηρότητα και τάξη, απλώς δεν άξιζε την προσοχή του.
Ένας Εξόριστος των Αρχών του
Εάν κάτι χαρακτήριζε τον άνθρωπο Κωσύ, ήταν η πεισματική άρνησή του να συμβιβαστεί. Ήταν φανατικός οπαδός της μοναρχίας των Βουρβόνων. Όταν το 1830 η επανάσταση ανέτρεψε τον βασιλιά του, ο Κωσύ αρνήθηκε κατηγορηματικά να ορκιστεί πίστη στο νέο καθεστώς.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, εγκατέλειψε τις υψηλόβαθμες θέσεις του, τον μισθό του και την ασφάλεια του Παρισιού, επιλέγοντας την αυτοεξορία. Ακολούθησε τη βασιλική οικογένεια, αποδεχόμενος τον άχαρο ρόλο του δασκάλου του νεαρού διαδόχου. Θυσίασε τα πιο παραγωγικά του χρόνια στο βωμό της τιμής και της ιδεολογίας, αποδεικνύοντας πως για εκείνον οι ιδέες ήταν πιο ισχυρές από την προσωπική φιλοδοξία.
Η Αυλαία του 1857
Επιστρέφοντας τελικά στη Γαλλία, συνέχισε να παράγει μαθηματικό έργο με ασύλληπτη ταχύτητα (έγραψε πάνω από 800 πραγματείες), παραμένοντας μέχρι το τέλος μια φιγούρα μοναχική, συχνά παρεξηγημένη, μα πάντα σεβαστή.
Στις 23 Μαΐου 1857, ο πυρετός που τον βασάνιζε μέρες νίκησε τελικά το γερασμένο κορμί του. Εκείνες τις τελευταίες στιγμές, ο αυστηρός κριτής των μαθηματικών εννοιών, ο πεισματάρης φιλοβασιλικός, άφησε πίσω του μια φράση που συμπυκνώνει όχι το μυαλό, αλλά την ψυχή του:
«Οι άνθρωποι φεύγουν, αλλά τα έργα τους μένουν.»
Ο Ογκυστέν-Λουί Κωσύ πέθανε αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο που είχε αλλάξει για πάντα. Δεν μας άφησε μόνο το θεώρημα που φέρει το όνομά του, ούτε μόνο τον αυστηρό ορισμό των ορίων. Μας άφησε την ανάμνηση ενός ανθρώπου που έζησε με το βλέμμα στραμμένο στα αστέρια της επιστήμης, με τα πόδια πατημένα γερά στις ακλόνητες αρχές του, και με τα χέρια πάντα απλωμένα σε όσους είχαν ανάγκη. Ένας άγιος για κάποιους, ένας δύστροπος σχολαστικός για άλλους — μα πάνω απ' όλα, ένας άνθρωπος απόλυτα, γοητευτικά αληθινός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου