Τον τελευταίο μήνα διαβάζω ένα βιβλίο για πολύ νέρντουλες το What If? Serious Scientific Answers to Absurd Hypothetical Questions" του Randall Munroe.Τι είναι; Φαντάσου να κάθεσαι για καφέ με έναν τύπο που έφτιαχνε ρομπότ για τη NASA, ο οποίος αντί να κάνει κάποια βαρετή διάλεξη, δέχεται να απαντήσει στην πιο παλαβή ερώτηση που μπορείς να σκεφτείς, χρησιμοποιώντας όμως μαθηματικά και φυσική.
Ο Randall Munroe παίρνει απορίες που μάλλον θα είχε ένα πεντάχρονο μετά από υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης —όπως 'Τι θα γίνει αν κολυμπήσω σε μια πισίνα με πυρηνικά απόβλητα;', 'Αν ρίξω μια μπριζόλα από το διάστημα, θα ψηθεί μπαίνοντας στην ατμόσφαιρα; Και κυρίως θα τρώγεται;' ή 'Τι θα συμβεί αν όλοι οι κάτοικοι της Γης πηδήξουν ταυτόχρονα;'— και τις αναλύει με κάθε επιστημονική σοβαρότητα λες και γράφει διδακτορική διατριβή.
Είναι το είδος του βιβλίου που σε κάνει να γελάς δυνατά και ταυτόχρονα, χωρίς καν να το καταλάβεις, σου μαθαίνει πώς λειτουργεί η κινητική ενέργεια, η αεροδυναμική ή πώς να... καταστρέψεις τον πλανήτη κατά λάθος. Όλα αυτά είναι διανθισμένα με ξεκαρδιστικά σκιτσάκια του από το κόμικ xkcd, που κάνουν την επιστήμη να μοιάζει με το καλύτερο εσωτερικό αστείο.
Ειδικό για νέρντουλες, ένα απολαυστικό ταξίδι όπου η σοβαρή επιστήμη καταλήγει, σχεδόν πάντα, σε μαζικές, αποκαλυπτικές εκρήξεις. Έπος !Tο "What if" ( «Τι θα γινόταν αν...;») είναι η απόλυτη αφετηρία για κάθε υποθετικό σενάριο.
Σε ένα καθημερινό πλαίσιο, είναι η ερώτηση που κάνουμε όταν θέλουμε να εξερευνήσουμε εναλλακτικές πραγματικότητες και να δοκιμάσουμε τα όρια της φαντασίας μας.
Το αγαπημένο μου υποθετικό σενάριο του βιβλίου εχει τον τίτλο Σπάρτη και έχει κάπως έτσι:
Θυμάστε όλοι εκείνη την επική σκηνή στην ταινία 300; Ο Πέρσης απεσταλμένος, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ρίχνει την απόλυτη απειλή στους Σπαρτιάτες: «Τα βέλη μας είναι τόσα πολλά, που θα κρύψουν τον ήλιο!»
Και τότε έρχεται η πληρωμένη, θρυλική απάντηση του Σπαρτιάτη: «Τότε θα πολεμήσουμε υπό σκιάν».
.png)
Φοβερό για το Χόλιγουντ, αδιαμφησβήτητα. Αλλά αν η αρχαία Σπάρτη έτυχε να έχει στις τάξεις της κανέναν σύγχρονο φυσικό ( με ασπίδα και δόρυ), η απάντηση θα ήταν μάλλον: «Λεωνίδα, πιάσε το αντηλιακό και τα γυαλιά ηλίου μου, γιατί δεν βλέπω να σκοτεινιάζει ούτε σε δέκα χρόνια!»
Ας δούμε, μέσα από τα μάτια του Munroe, πώς η επιστήμη γκρεμίζει τα όνειρα των Περσών για συσκότιση:
Σενάριο 1: Οι "Basic" Τοξότες
Ας πάρουμε μια στρατιά από κανονικούς, βαριεστημένους Πέρσες τοξότες που ρίχνουν 8 με 10 βέλη το λεπτό. Για τους nerds της παρέας, αυτό τους μετατρέπει σε "γεννήτριες βελών με συχνότητα 150 millihertz". Το αποτέλεσμα; Απόλυτη απογοήτευση. Ακόμη και αν τους βάλουμε σε 20 σειρές βάθος, στον αέρα θα βρίσκονται ταυτόχρονα μόλις 18 βέλη ανά μέτρο. Το ποσοστό του ηλίου που θα έκρυβαν; Ένα τραγικό 0,1%.Ούτε καν που θα το παρατηρούσες. Ο Σπαρτιάτης απλά θα συνέχιζε το μαύρισμα.
Σενάριο 2: Παστές ααρδέλες σε ρυθμό Legolas
Επειδή οι Πέρσες δεν τα παρατάνε εύκολα, ας το τερματίσουμε. Φανταστείτε τους τοξότες στριμωγμένους με την πυκνότητα που έχει ένα mosh pit (*) σε heavy metal συναυλία (τέσσερα άτομα ανά τετραγωνικό μέτρο). Τώρα, δώστε τους λίγο μαγικό φίλτρο ώστε να ρίχνουν με τον εξωπραγματικό ρυθμό του Legolas από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (7 βέλη σε 8 δευτερόλεπτα).
Με αυτόν τον χολιγουντιανό καταιγισμό, θα κατάφερναν να μπλοκάρουν... το 1,56% του ήλιου! Η «επική σκιά» τους θα ήταν πιο αδύναμη και από ένα συννεφάκι που περνάει βιαστικά μια ανοιξιάτικη μέρα. (*)(Το mosh pit είναι ο χώρος μπροστά από τη σκηνή σε μουσικές συναυλίες ροκ, μέταλ, πανκ και χαρντ-κορ όπου οι θεατές χορεύουν με βίαιο και σωματικό τρόπο, σπρώχνοντας ή πέφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο.)
Σενάριο 3: Βέλη πολυβοληδον (Gatling Bows)
Ας πούμε ότι οι Πέρσες έκλεψαν τεχνολογία από το μέλλον και έχουν τόξα-πολυβόλα Gatling που ξερνάνε 70 βέλη το δευτερόλεπτο! Σε αυτή τη φάση, η συνολική επιφάνεια των βελών στον αέρα θα ήταν μεγαλύτερη από το ίδιο το πεδίο της μάχης. Επιτέλους, σκοτάδι;
Όχι ακριβώς. Η φυσική είναι αμείλικτη: Επειδή τόσα πολλά βέλη θα έπεφταν το ένα πάνω στη σκιά του άλλου, θα κάλυπταν τελικά μόνο τα δύο τρίτα του ουρανού (περίπου 66%). Ο ήλιος απλά θα φαινόταν λες και κάποιος του κατέβασε λίγο τη φωτεινότητα στο κινητό.
Υπάρχει λύση; Το "κόλπο της Αυγής" (και της απόλυτης αστοχίας)
Υπάρχει ένας –και μόνο ένας– τρόπος να βγουν αληθινοί οι Πέρσες: Αντί να επιτεθούν το μεσημέρι, θα έπρεπε να χτυπήσουν την αυγή ή το ηλιοβασίλεμα. Όταν ο ήλιος είναι χαμηλά στον ορίζοντα, το φως αναγκάζεται να διαπεράσει κατά μήκος ολόκληρη τη στήλη των βελών. Αυτό πολλαπλασιάζει τη σκιά χιλιάδες φορές, σβήνοντας πράγματι το ηλιακό φως. Τα κατάφεραν!
Βέβαια υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι.
Για να πιάσει αυτό το επιστημονικό τρικ, οι Πέρσες θα έπρεπε να ρίχνουν τα βέλη τους... προς τον ορίζοντα. Δηλαδή θα έπρεπε να αγνοήσουν εντελώς τους Σπαρτιάτες και να αρχίσουν να σημαδεύουν τον ήλιο!
Οι Πέρσες θα μπορούσαν όντως να κρύψουν τον ήλιο, αρκεί να μην τους ένοιαζε αν θα πετύχαιναν τον εχθρό. Τελικά, η θρυλική ατάκα «θα πολεμήσουμε υπό σκιάν» στην πραγματικότητα σήμαινε: «θα πολεμήσουμε την ώρα που το αντίπαλο marketing καταρρέει κάτω από το βάρος της τριγωνομετρίας, ενώ οι Πέρσες πυροβολούν τα σύννεφα».
Πηγή;"What If? Serious Scientific Answers to Absurd Hypothetical Questions" Munroe Randall
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου